ولی تفاوت بین سلامت و نابهنجاری همینجاست . آدم سالم عینی نگره، هر دقیقه تصمیمش رو عوض نمیکنه، و از عنصر ریسک لذت میبره . ولی شخصیت روان رنجور این طوری نیست . شخصیت روان رنجور ...

دکتر تامکین گفت: «واسۀ من اینجوریه که بیشترین کارایی رو وقتی دارم که محتاج پولش نیستم . وقتی فقط عشق دارم . بدون اجرت مالی . خودمو از عوامل تأثیرگذار اجتماعی دور نگه میدارم . مخصوصاً پول . چیزی که من دنبالشم پاداش معنویه . آوردن مردم ب درون اینجا و اکنون . توی جهان واقعی . یعنی در لحظۀ حال . گذشته بدرد ما نمیخوره . آینده پره دلواپسیه . فقط حال واقعیه – همون اینجا و اکنون . دم را دریاب ».

پس بیا، اندوه!

شیرین ترین اندوه!

چونان کودک خود از سینه ترا شیر خواهم داد!

حتی یگ دروغگو هم از بعضی لحاظ میتواند قابل اطمینان باشد.

او کمی خسته بود . روانش، بار سنگین و خاص هستی اش، مثل یک توده، یک خروار، یک تل بر او سنگینی میکرد . در تک تک لحظات آرامش، وقتی فرسودگی تام مانع از تقلایش میشد، مستعد احساس کردن این وزنۀ مرموز میشد، این کپه یا پشتۀ چیزهای بی نام و نشانی که زندگی او میبایست تحملشان میکرد . این باید همان دلیل آدم بودن باشد.

وزن زیاد ناگفته ها، حرف زیادی برای گفتن باقی نمیگذارد.

قلم بردار و روی تکه کاغذی بنویس « هزار سال ».

دو سانتی متر هم جا نمیگیرد . اما هزار سال است.

نمیدانم.