اتمام مطالعۀ کتاب پردۀ پندار ب قلم علی دشتی، سه شنبه شب، بیست و یکم تیرماه هزار و سیصد و نود . ساعت 22:40.

احمد خُضرویه از بزرگان مشایخ خراسان در بادیه میرفت . خار مغیلانی در پایش نشست، آن را درنیاورد تا ب مکه رسید . در مراجعت، مردم ب رنج پای او پی بردند و خار را از پایش درآوردند . وقتی ب خدمت بایزید رسید بایزید گفت :« آن اشکیل که بر پایت نهادند چه کردی؟» گفت :« اختیار خویش ب اختیار او گذاشتم». با یزد گفت :« ای مشرک، اختیار من میگویی، یعنی تو را وجودی و اختیاری هست، این شرک نبود؟»

شیخ بوسعید را گفتند : فلان بر آب رود . گفت : این سهل باشد که چغزی و بط بر آب روند . گفتند : فلان در هوا رود . گفت : این نیک ممکن باشد که مگس و زغن نیز در هوا پرند . گفتند : فلان ب دمی از مشرق ب مغرب شود . گفت : این سخت آسان باشد که شیطان نیز ب دمی از مغرب ب مشرق شود.

مرد آنست که بخورد و بخسبد و ب بازار رود و ستد و داد کند و با مردم درآمیزد و زن خواهد و با اینهمه دمی از یاد خدا غافل نماند.

بایزید می­گفت : «سی سال خدای را یاد کردم، چون خاموش شدم دیدم حجاب من ذکر من بود».

بایزید می­گفت :«سی سال خدای را می­طلبیدم، چون نیک بنگریستم او طالب بود و من مطلوب».

بایزید می­گفت :«از جویهای جهان آواز می­شنوی، چون ب دریا رسد ساکن گردد . دریا از آمد و شد او نه زیادت یابد و نه نقصان».

بایزید می­گفت :«چون مرید نعره زند حوضی بود و چون خاموش بود دریایی پر دُر . ذکر کثیر نه ب عدد است، بلکه ب حضور بی غفلت».

ابوسعید خراز گوید :«مدتی او را می جستم، خود را می یافتم . اکنون خود را می جویم، او را می یابم ... بنده چون ب حق پیوندد، خود را فراموش کند تا ب حدی که اگر پرسند تو از کجایی و ب کجا میروی، جواب گوید :«الله ام و در الله میروم».