قلم بردار و روی تکه کاغذی بنویس « هزار سال ».

دو سانتی متر هم جا نمیگیرد . اما هزار سال است.

نمیدانم.

پنجره غرق در تاریکی بود، تگرگ ب شیشه ها می خورد و بعد از آنهمه سال « تنها » نشسته بودم.

... روزهایم خوش نیست – شبهایم که باید بگم واقعاً شب ست و فعلاً که امیدی هم ب روشن شدنش نیست . چقدر بد است که آدم نمی تواند ذاتاً ب بیش از یک نفر دلبسته باشد . اگر اینطور ست، باید لااقل کمی درباره اش مطالعه کرد، کسی را یافت و ب او دل بست که ازش دور نشود ...

حس غریب تعلق محض در برهوت تاریکی، رها از همه چیز و همه کس.

عمری آب میخوری، نفس میکشی، راه میروی، انگار که تمامش بدیهی ست، انگار که همینطورست و باید باشد . اما زمانی میرسد که میدانی این آخرین قطره های آب ست و آن آخرین دم و آن یکی، آخرین گام.

سپیدی ابرها بر سیاهی آسمان شب میدرخشید، سرشاخه های درخت بید مجنون کنار کوچۀ منتهی ب خیابان، خود را ب نسیمی سپرده بودند که از هر سو می وزید و نالۀ پرنده ای را با خود داشت، که انگار در تاریکی راه گم کرده و ب شیشۀ پنجره ای خورده بود.

نگاهی ب تصویرش انداخت . توده ای تیره دید . بی خط و خطوطی.

نگاهی ب کتابها انداخت که روی هم تلنبار شده بودند . بی ترتیب، هیچ کدام چشمش را نگرفت.