آگاه باشید! دنیا خانه ایست که کسی در آن ایمنی ندارد، جز آنکه ب جمع آوری توشۀ آخرت پردازد و از کارهای دنیایی کسی نجات نمی یابد.

مردم بوسیلۀ دنیا آزمایش میشوند، پس هر چیزی از دنیا را برای دنیا بدست آورند از کفشان بیرون میرود، و بر آن محاسبه خواهند شد . و آنچه را که در دنیا برای آخرت تهیه کردند ب آن خواهند رسید و با آن خواهند ماند.

دنیا در نظر خردمندان، چونان سایه ایست که هنوز گسترش نیافته، کوتاه میگردد، وهنوز فزونی نیافته کاهش می یابد.

ستایش خداوندی را سزاست که کسی از رحمت او مأیوس نگردد . و از نعمتهای فراوان او بیرون نتوان رفت . خداوندی که از آمرزش او هیچ گناهکاری ناامید نگردد، و از پرستش او نباید سرپیچی کرد . خدایی که رحمتش قطع نمیگردد و نعمتهای او پایان نمی پذیرد.

ستایش خداوندی را سزاست که صفتی بر صفت دیگرش پیشی نگرفته تا بتوان گفت، پیش از آنکه آخر باشد اول ست و قبل از آنکه باطن باشد ظاهر ست . هر واحد و تنهایی جز او، اندک ست . هر عزیزی جز او، ذلیل ست، و هر نیرومندی جز او، ضعیف و ناتوان ست . هر مالکی جز او بنده، و هر عالمی جز او، دانش آموز ست، هر قدرتمندی جز او، گاهی توانا و زمانی ناتوان ست . هر شنونده ای جز خدا، در شنیدن صداهای ضعیف کر و برابر صداهای قوی، ناتوان ست و آوازهای دور را نمی شنود . هر بیننده ای جز خدا، از مشاهدۀ رنگهای ناپیدا و اجسام بسیار کوچک ناتوان ست . هر ظاهری غیر از او پنهان، و هر پنهانی جز او آشکار ست.

مخلوقات را برای تقویت فرمانروایی، و یا برای ترس از آینده، یا یاری گرفتن در مبارزۀ همتای خود، و یا برای فخر و مباهات شریکان، و یا ستیزه جویی مخالفان نیافریده ست . بلکه همه، آفریده های او هستند و در سایۀ پرورش او، بندگانی فروتن و فرمانبردارند . خدا در چیزی قرار نگرفته تا بتوان گفت در آنجاست، و دور از پدیده ها نیست تا بتوان گفت از آنها جداست . آفرینش موجودات او را در آغاز ناتوان نساخته، و از تدبیر پدیده های آفریده شده باز نمانده ست . نه بخاطر آنچه آفریده قدرتش پایان گرفته و نه در آنچه فرمان داد و مقدّر ساخت دچار تردید شد . بلکه فرمانش استوار، و علم او مستحکم، و کارش بی تزلزل ست . خدایی که ب هنگام بلا و سختی ب او امیدوار، و در نعمت ها از او بیمناکند.