آدمهای سالم مثل هم هستند، زیرا خوشبختی یک رنگ دارد . این بدبختی ست که رنگارنگ است.

انسان میتواند سبک مغزیهای مردم را ببیند، میتواند ب آنها بخندد یا بر آنها دل بسوزاند، اما باید آنها را در ادامۀ راهشان آزاد بگذارد.

لحظات کمیابی هستند که انسان در آن لحظات کاهش و فرسایش خود را حس میکند . پیر شدن و تحلیل رفتن.

مگر انسان میتواند حالات خود را با کلمات بیان کند؟ اما همدلی و همزبانی حسن بزرگی ست . تو برای همدل و همزبان خود لازم نیست همه چیز را بگویی تا او اندکی از تو را بفهمد . بلکه کافی ست اندکی بر زبان بیاوری تا او همه تو را دریابد.

وقتی یک آدم دچار خلق و خوی خودش میشود،‌ حدّ و حدود ارزش و اهمیت ها هم در ذهن و نظر او، حدود ویژه ای دارند که تاثیراتشان روی عواطفش امری نیست که ب ارادۀ او باشد.